دیگه به روزنمیشه سایت جدید تولینکستان

 

 

روزهای خیلی طلایی یادته
روز ترس از جدایی یادته
روز تمرین اشاره یادته
شب چیدن ستاره یادته
شعرهای کتاب درسی یادته
یادته گفتی می ترسی یادته
عکسمون تو قاب عکسورو یادته
بله ی بدون مکث رو یادته
دستمون تو دست هم بود یادته
غصه هامون کم کمک بود یادته
چشم نازت مال من بود یادته
دیدن من غدقن بود یادته
روزگار قهر و آشتی یادته
هیچ کس رو جز من نداشتی یادته
رویاهای آسمونی یادته
قول دادی پیشم بمونی یادته
روزهای بی غم و غصه یادته
عصر ابراز علاقه یادته
خبر خوش کلاغه یادته
دست گرمت تو زمستون یادته
شونه ی من زیر بارون یادته
واسه ی خنده اجازه یادته
اونا که میگفتی راز یادته
یادته فال های حافظ تو حیاط
یادته قسم،جون شاخه نبات
گل سرخ هارو نچیدیم یادته
یه روزی ،هم رو ندیدیم یادته
شرط هامون سر صداقت یادته
تو مجازات خیانت یادته
پنهونی سر قرار رو یادته
تاخیرات توی بهار رو یادته
گوش ندادیم به نصیحت یادته
گشتنت دنبال فرصت یادته
دستاتو می خوام بگیرم یادته
راستی تو،بی تو میمیرم یادته
دونه دادن به کبوتر یادته
خاطرات توی دفتر یادته
فال با نیت رسیدن یادته
طعم قهوه رو چشیدن یادته
واسه فال قهوه رو خوردن یادته
روزی صد بار بی تو مردن یادته
یادته دعا،یادته دعا زیر طاقیا
کناره بوته های اقاقیا
زیر اون درخت گیلاس یادته
با دو تا شاخه گل یاس یادته
یادته گفتن راز به قاصدک
یادته چقدر به هم گفتیم کمک
فکر بودن توی قایق یادته
تو به من گفتی شقایق یادته
پیش هم بودیم نذاشتن یادته
اونا مارو دوست نداشتن یادته
نامه ی بدون امضا یادته
اسم مستعار رویا یادته
طرح اون انگشتریه من یادته
پاسخ مختصر من یادته
فال حافظ،شب یلدا یادته
اسمم رو گذاشتی شیدا یادته
چیزی خواستیم از خدامون یادته
مستجاب نشد دعامون یادته
چشممون زدن حسودها یادته
چشمامون شد مثل رودها یادته
گفتی ما باید جدا شیم یادته
گفتی باید بی وفا شیم یادته
یه دفعه ازم بریدی یادته
خط رو اسم من کشیدی یادته
گفتی عشق تو هوس بود یادته
گفتی خوب بود ولی قصد بود یادته
حلقه،من دست تو دیدم یادته
کلی سرزنش شنیدم یادته
چشم من به چشمت افتاد یادته
کاری که دست دلم داد یادته
حالا اومدم همین جا وایسادم
که تقاضای تورو جواب بدم
در آوردم از دستم انگشترو
جا گذاشتمش همون جا دفترو
اما قول دادم به قلبم وخدا
دیگه دل ندم به عشق آدما
حیف شعری که نوشتم ،یادته
شعر من بدم باشه زیادته
حیف شعری که نوشتم ،یادته
شعر من بد،ولی زیادته

 

 

دستم را بگیر...

 

 

 

تویی که آغوشت تنها پناهگاه امن خستگیست...

 

تویی که همیشه شانه هایت را بستر اشکهایم کردی...

 

تویی که قلبت کعبه ی پاک عاشقی است...

 

تویی که با خنده ی ما شاد می شوی و با غصه ی ما آب...

 

تویی که هیچگاه نفهمیدم راز دل درد آشنایت را!..

 

تویی که گلایه را از لغتنامه ی ذهنت پاک کرده ای...

 

تویی که صبوری...!

 

تویی که استواری چون کوه و بزرگواری چون ابر...

 

کدام واژه را نثار وجود مقدست کنم که پیش از این نکرده باشند؟!

 

تویی که حتی از فرشته پاک تری...

 

 

مهربان چون خدای من    ((مادر))

 

تویی که دوستت دارم

دوستت دارم

 

خب به درک اگه میخوای

یکی دیگه پیشت باشه

لیاقتت همینه که

اسمم تو رویاهات باشه

چی کار کنم که نمیخوای

بدی تو قلبتو به من

مگه چقدر جون داره دل

مگه چقدر میکشه تن

به من چه که میخوای بری

هر جا دلت میخواد برو

بدون که حالم بد میشه

هر وقت یادم میاد تو رو

مگه ندادم من به تو

دار و ندار زندگیم

مگه نگفتم مال تو

عشقمو کل زندگیم

الهی که بشی جدا

یه جای دور بی هم نفس

تو تنهایی بمیری چون

حیفه واست حتی نفس

میگی دلم سنگه...آره

تو خواستی که اینجوری شم

تو بودی که دل منو

سوزوندی تو هزار تا غم

تا غربت اومدم واست

ولی تو چی گربه صفت

نیومده گفتی برو

حالا چی شد چی موند واست

به جز اینکه شدی بده

گرچه خیالی نیست واست

حالا دیگه نگو چرا

بهت میگم گربه صفت

من که دلم مهم نبود

ناراحت خودت بودم

نمی خواستم همه بگن

که حقته تنها بودن

کلی گذشته ولی باز

زخمو میبینم رو دلم

بیچاره دل که مرده و

تو بودی قاتل دلم

شادیه زندگیم بودی

می خوردم رو اسمت قسم

ولی خوبه یادم دادی

که رو به امثالت ندم

حالام هر چی دلت میخواد

برو بگو پشت سرم

من خیلی نامردم ولی

هر چی باشه از تو سرم.

 

 

 

بود عمري به دلم با تو كه تنها بنشينيم

كامم اكنون كه بر آمد بنشين تا بنشينم

پاك و رسوا همه را عشق به يك شعله بسوزد

تو كه پاكي بنشين تا من رسوا بنشينم

 

 

   

 

 

براي درك عشق، نخست بايد عشق بورزي.

                              تنها آنوقت است كه عشق را درك مي كني.

                  ميليون ها انسان در رنج هستند: مي خواهند دوستشان داشته باشند،

                                 ولي نمي دانند چگونه عشق بورزند!

                                و عشق نمي تواند يك تك صدايي باشد:

                         عشق يك گفت و گو است، گفتگويي بسيار هماهنگ.

 

به چه اندیشه کنم .....

به بهاری که گذشت ....

به خزانی که رسید ....

     به امیدی که بدل گشت ....

 به چه اندیشه کنم